کانچ روی غضروف بزرگ و مرکزی گوش (داخل لاله) قرار می‌گیرد و فضای کافی برای زیورهای متنوع — حلقه، دیسک مسطح و میله — دارد. زیورهای این بخش برای این فضای بزرگ‌تر طراحی شده‌اند.
کانچ همان گودی فنجانی‌شکل وسط گوش است و دو حالت دارد. کانچ داخلی در خودِ کاسهٔ کنار مجرا زده می‌شود و معمولاً با لابرت نگین‌دار بسته می‌شود. کانچ خارجی بالاتر و روی سطح صاف‌تر غضروف قرار می‌گیرد و همان جایی است که حلقه‌های بزرگ دور گوش (Conch Ring) از آن رد می‌شوند. هر دو غضروف ضخیم‌اند، هر دو ۶ تا ۱۲ ماه التیام می‌خواهند و هر دو با گیج ۱٫۲ میلی‌متر زده می‌شوند.
تصویری که بیشتر مردم از کانچ در ذهن دارند حلقهٔ بزرگی است که دور لبهٔ گوش می‌چرخد — و همان تصویر باعث می‌شود آن را زودتر از موعد بخرند. این حلقه اهرم بلندی می‌سازد: هر گیر کردن به مو یا لباس، نیرو را مستقیم به کانال تازه منتقل می‌کند. برای کل دورهٔ التیام لابرت با طول ۸ تا ۱۰ میلی‌متر بگیرید (کانچ ضخیم است و لابرت کوتاه در آن فرو می‌رود) و حلقه را برای بعد از ماه ششم نگه دارید.
کانچ به عمق و پهنای کاسهٔ گوش وابسته است. اگر گودی گوش شما کم‌عمق باشد، لابرت به‌جای نشستن صاف، زاویه می‌گیرد و به بافت فشار می‌آورد. این چیزی است که پیرسر باید قبل از علامت‌گذاری بررسی کند، نه بعد از سوراخ کردن. کانچ با هلیکس و دایث خوب ترکیب می‌شود و در چیدمان‌های کیوریتد گوش معمولاً نقطهٔ مرکزی حساب می‌شود.
هلیکس روی لبه بالایی گوش و کانچ روی غضروف مرکزی و بزرگ‌تر گوش قرار می‌گیرد — کانچ فضای بیشتری برای زیورهای بزرگ‌تر دارد.
حدود ۵ از ۱۰. غضروف ضخیم است و فشار بیشتری حس می‌شود، اما مدتش کوتاه است. بعضی پیرسرها برای کانچ از سوزن ضخیم‌تری استفاده می‌کنند که حس فشار را بیشتر می‌کند.
برای پیرسینگ تازه ۱۰ میلی‌متر و بعد از فروکش تورم ۸ میلی‌متر. کانچ از نقاطی است که کوتاه کردن زیور (Downsizing) در آن واقعاً ضروری است، وگرنه زیور بلند مدام گیر می‌کند.
از نظر فنی بله، اما توصیه نمی‌شود: دو پنجرهٔ التیام غضروفی هم‌زمان روی یک گوش یعنی ماه‌ها نتوانید روی آن سمت بخوابید. دو تا سه ماه فاصله بگذارید.