پیرسینگ زبان به دلیل تماس مستقیم با بزاق و غذا به زیور سالم و تمیز نیاز دارد. پیرسینگ تازهٔ زبان در استودیو با زیور تیتانیوم درجه ایمپلنت زده می‌شود؛ بارهای این بخش برای زبانِ التیام‌یافته‌اند و جنس هر مدل روی صفحهٔ همان محصول نوشته شده است.
پیرسینگ زبان تناقض جالبی دارد: از نظر زمان، سریع‌ترین التیام در میان پیرسینگ‌های بدن را دارد (۲ تا ۴ ماه) چون بافت زبان خون‌رسانی فوق‌العاده‌ای دارد؛ اما از نظر مراقبت یکی از سخت‌ترین‌هاست، چون محل زخم دائماً در تماس با غذا، بزاق و باکتری است. درد آن حدود ۶ از ۱۰ است. زیور از مرکز زبان و در راستای عمودی عبور می‌کند و پیرسر باید رگ‌های زیر زبان را قبل از کار بررسی کند.
زبان بعد از پیرسینگ به‌طور قابل توجهی متورم می‌شود، بنابراین زیور اولیه باربل مستقیم ۱۶ تا ۱۸ میلی‌متر با گیج ۱٫۶ میلی‌متر گذاشته می‌شود تا فضا برای تورم باشد. اما نگه داشتن همین میله بعد از فروکش تورم بزرگ‌ترین اشتباه است: میلهٔ بلند بین دندان‌ها گیر می‌کند و ساییدگی مینا ایجاد می‌کند. حدود چهار تا شش هفته بعد باید به میلهٔ ۱۲ تا ۱۴ میلی‌متری تغییر کند. گوی‌های تیتانیوم یا آکریلیک را به فلزات دیگر ترجیح دهید.
انتظار داشته باشید چند روز اول تلفظ بعضی حروف سخت باشد و غذا خوردن کند شود — هر دو طبیعی‌اند و ظرف یک هفته برطرف می‌شوند. غذای سرد و نرم (ماست، بستنی، سوپ ولرم) تورم را کم می‌کند. از غذای تند، اسیدی و خیلی داغ، الکل، سیگار و دهان‌شویهٔ الکل‌دار پرهیز کنید. بعد از هر وعده با آب نمک رقیق یا دهان‌شویهٔ بدون الکل بشویید، و مسواک را ملایم و با دقت ادامه دهید.
میله ۱۶ میلی‌متری برای دوره تورم اولیه استفاده می‌شود؛ بعد از ۴-۶ هفته می‌توانید به میله کوتاه‌تر (۱۲-۱۴mm) تغییر دهید.
حدود ۶ از ۱۰ در لحظه، ولی چیزی که بیشتر آزار می‌دهد تورم و سختی حرف زدن در دو سه روز اول است، نه خود سوراخ کردن.
معمولاً بعد از یک هفته. سه روز اول غذای نرم و سرد، بعد به‌تدریج غذای معمولی. تند و اسیدی را تا پایان هفتهٔ دوم کنار بگذارید.
اگر میلهٔ بلند اولیه را بعد از فروکش تورم کوتاه نکنید، بله — گوی به مینای دندان می‌خورد. با کوتاه کردن به‌موقع و استفاده از گوی آکریلیک ریسک بسیار کم می‌شود.