پیرسینگ لب شامل چند طرح محبوب است: لبرت (پایین لب)، مدوزا (وسط لب بالا) و مونرو (کنار لب بالا، شبیه خال مرلین مونرو). لبرت‌های پشت‌تخت تماس کمتری با لثه و دندان دارند و برای استفادهٔ روزمره انتخاب بهتری‌اند؛ جنس هر مدل روی صفحهٔ همان محصول نوشته شده است.
«پیرسینگ لب» چند طرح متفاوت را در بر می‌گیرد که فقط در محل قرارگیری فرق دارند. لابرت زیر لب پایین و در مرکز. مدوزا وسط گودی بالای لب بالا (فیلتروم). مونرو کنار لب بالا، شبیه خال مریلین مونرو. اسنیک‌آیز دو سوراخ در نوک زبان که با یک میله وصل می‌شود — این یکی را بسیاری از پیرسرهای حرفه‌ای به دلیل ریسک بالای آسیب به دندان و لثه انجام نمی‌دهند. التیام لابرت و مدوزا ۳ تا ۶ ماه است.
هر زیور لب یک سر داخل دهان دارد و همان سر تعیین می‌کند دندان و لثهٔ شما سالم می‌ماند یا نه. دیسک تخت (Flat Back) فشار را روی سطح پخش می‌کند؛ گوی گرد در همان موقعیت مثل یک ساچمه مدام به مینای دندان و لبهٔ لثه ضربه می‌زند. ساییدگی مینا و پس‌روی لثه شایع‌ترین عوارض بلندمدت پیرسینگ لب‌اند و تقریباً همیشه از انتخاب زیور اشتباه می‌آیند، نه از خود پیرسینگ. همیشه دیسک تخت تیتانیوم بخرید.
پیرسینگ لب تنها خانواده‌ای است که دو سطح دارد و هر کدام مراقبت خودش را می‌خواهد. سمت بیرونی مثل هر پیرسینگ دیگر با اسپری سالین استریل شسته می‌شود. سمت داخلی بعد از هر وعدهٔ غذا با دهان‌شویهٔ بدون الکل (یا آب نمک رقیق) شسته می‌شود — دهان‌شویهٔ الکل‌دار بافت تازه را می‌سوزاند و التیام را کند می‌کند. در هفته‌های اول از غذای خیلی داغ، تند و اسیدی پرهیز کنید و سیگار را کنار بگذارید.
لبرت زیر لب پایین، مدوزا وسط لب بالا (زیر بینی) و مونرو کنار لب بالا قرار می‌گیرد — هرکدام ظاهر متفاوتی ایجاد می‌کنند.
خودِ پیرسینگ نه، زیور اشتباه بله. گوی گرد پشتی به مینای دندان و لثه ضربه می‌زند. با دیسک تخت تیتانیوم و طول درست، ریسک به حداقل می‌رسد. معاینهٔ دوره‌ای دندان‌پزشکی توصیه می‌شود.
بیشترین تورم در ۴۸ تا ۷۲ ساعت اول است و معمولاً تا پایان هفتهٔ اول فروکش می‌کند. به همین دلیل زیور اولیه بلندتر گذاشته می‌شود و بعد از تورم باید کوتاه شود.
معمولاً دو تا چهار هفته بعد از پیرسینگ، وقتی تورم کاملاً خوابید. اگر میلهٔ بلند را نگه دارید، مدام بین دندان‌ها گیر می‌کند و همان چیزی است که به دندان آسیب می‌زند.